::: ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET - ΕΚΔΟΣΕΙΣ - ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ::::::....
 
 
 
Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης- Οι εκδόσεις μας
Gay Λογοτεχνία
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Τρανς Λογοτεχνία
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Μελέτες- Δοκίμια
Λογοτεχνικά Χρονικά
Ποίηση
Αστυνομική λογοτεχνία
Photobooks
Κόμικ
Ημερολόγια
Περιοδικά
Οι Σελιδοδείκτες μας
Υπό Έκδοση
Βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης
Gay Λογοτεχνία
Gay Ποίηση
Gay Σεξουαλικότητα
Λεσβιακή Λογοτεχνία - Ποίηση
Transsexual Λογοτεχνία - Ποίηση
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
LGBT Δοκίμια - Βιογραφίες - Μαρτυρίες
Σεξουαλικότητα
BDSM Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Γκραβούρες
Παιδική λογοτεχνία
Συγγραφείς
Έλληνες Συγγραφείς
Ξένοι Συγγραφείς
Ξενόγλωσσα Βιβλία
Lesbian books
Gay Books
Transsexual Books
LGBT Books
Ταξιδιωτικοί Οδηγοί - Gay & Lesbian Guides
Spartacus Guides
Damron Guides(NEW)
Photobooks - Comics
Gmunder Gay Photobooks
Goliath Gay Photobooks
Art Books - Λευκώματα Τέχνης
Taschen Books
FotoFactory Gay Photobooks
Other Gay Photobooks
Lesbian Photobooks
Bel Ami Productions
Comic Gay Photobooks
Ralf Koenig Comics
Transsexual Photobooks
BDSM PHOTOBOOKS
Postcards
Ημερολόγια - Calendars 2011
Lesbian Calendars 2011
DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
Transsexual DVD
Queer as Folk USA Series
Μουσικά DVD
Queer as Folk British Series
Six feet under - Γραφείο κηδειών Φίσερ
The L-Word
DVD Γενικού Ενδιαφέροντος
Comic DVD's
Gay Τηλεοπτικές Σειρές
Erotic Gay DVD
Bel Ami DVD's
K. Bjorn DVD's
RASCAL DVD's
Μουσικά CD
Ελληνική Μουσική
Soundtrack Ταινιών
Rainbow Είδη Δώρων
Σημαίες
Lesbian T-shirts
Βραχιόλια
Καρφίτσες
Mousepad
Αυτοκόλλητα
Πετσέτες
Ποτήρια - Κούπες
Βεντάλιες
Πορτοφόλια
Καπέλα
Ανοιχτήρια- Μπρελόκ
Rainbow κουκλάκια
ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ
GAY ΚΑΡΤΕΣ
Φωτιστικά
Κηροπήγια
Άλατα-Καλλυντικά
ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ - ΤΥΠΟΣ
Λογοτεχνικά Περιοδικά
Ελληνικός LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ξενόγλωσσος LGBT Tύπος - Περιοδικά
Ερωτικά Gay Περιοδικά
Πίνακες Ζωγραφικής
Gay Πίνακες
Λεσβιακοί Πίνακες
Αφιερώματα σε Gay, Λεσβίες, Transsexual Συγραφείς - Ποιητές - Καλλιτέχνες
Άλαν Χόλινγκχερστ
Πατρίτσια Χάισμιθ
Γουίλιαμ Μπάροουζ
R.W. Fassbinder
Λογοτεχνικός Διαγωνισμός
Διαγωνισμός Ποίησης 06-07
Διαγωνισμός Διηγήματος 2005
Λογοτεχνικές Εκδηλώσεις
Φωτογραφίες Εκδηλώσεων Πολύχρωμου Πλανήτη
Λογοτεχνικές Βραδιές
Συζητήσεις - Ομιλίες
Παρουσιάσεις νέων βιβλίων
LGBT Ειδήσεις - Δελτία Τύπου - Άρθρα
***HEADLINE NEWS***
Πολύχρωμες Ειδήσεις
LGBT ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΝΕΑ - ΤΕΧΝΕΣ
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Δελτία Τύπου
Άρθρα
Τι έγραψε ο Τύπος για μας
Το σκίτσο της εβδομάδας
Clips - videos
Athens Pride 2007-Photos
Athens Pride 2008 - Videos
Τα LGBT σύμβολα
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History
Ιανουάριος
Φεβρουάριος
Μάρτιος
Απρίλιος
Μάιος
Ιούνιος
Ιούλιος
Αύγουστος
Σεπτέμβριος
Οκτώβριος
Νοέμβριος
Δεκέμβριος
Banners
Banners
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας για να ενημερώνεστε μέσω e-mail για τις δραστηριότητές μας.
 
*** Σαν Σήμερα ***
LGBT People in History >> Ιανουάριος
 
1 Ιανουαρίου
Έντουαρντ Μόργκαν Φόρστερ

Ο Έντουαρντ Μόργκαν Φόρστερ (Edward Morgan Forster, 1 Ιανουαρίου 1879 - 7 Ιουνίου 1970) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος, συγγραφέας διηγημάτων και δοκιμιογράφος. Είναι περισσότερο γνωστός για τα μυθιστορήματά του, κάποια από τα οποία έχουν γίνει κινηματογραφικές ταινίες.

Γεννημένος στο Λονδίνο, γιος αρχιτέκτονα, θα έπαιρνε το όνομα Χένρι, όμως βαφτίστηκε Έντουαρντ κατά λάθος. Σε παιδική ηλικία κληρονόμησε 8.000 στερλίνες από τη θεία του Μάριαν Θόρντον, κόρη του Χένρι Θόρντον. Τα χρήματα αυτά ήταν αρκετά για να μπορεί να ζει και του έδωσαν τη δυνατότητα να γίνει συγγραφέας.

Σπούδασε στο Κέιμπριτζ μεταξύ 1897 και 1901, όπου συμμετείχε στους Αποστόλους, μια λέσχη συζήτησης. Πολλά από τα μέλη αυτής της λέσχης θα διαμόρφωναν την ομάδα που έγινε γνωστή ως Ομάδα Μπλούμσμπερι, της οποίας ο Φόρστερ υπήρξε περιφερειακό μέλος της δεκαετίες του 1910 και του 1920. Μια περίφημη περιγραφή του Κέιμπριτζ και των συναδέλφων του Αποστόλων βρίσκεται στην αρχή του μυθιστορήματος Το πιο μακρύ ταξίδι (The longest Journey) (1907).

Αφού τελείωσε το Πανεπιστήμιο ταξίδεψε στην Ευρώπη με τη μητέρα του, με την οποία συνέχισε να συγκατοικεί στο Γουέιμπριτζ και το Άμπινγκερ Χάμερ ως το θάνατό της το 1945. Τα πρώτα του μυθιστορήματα, εξελίσσονται στην Αγγλία και την Ιταλία. Επαινέθηκαν από τους κριτικούς αλλά δεν πούλησαν πολλά αντίτυπα. Ηταν το Χάουαρντς Εντ (Howards End) (1910) που τον έκανε διάσημο.

Ταξίδεψε στην Αίγυπτο, τη Γερμανία και την Ινδία μαζί με τον κλασικιστή Γκολντσγουόρθι Λόουες Ντίκινσον το 1914. Εργαζόμενος για τον αιγυπτιακό Ερυθρό Σταυρό, το χειμώνα του 1916-17, γνώρισε και ερωτεύτηκε στη Ράμλα τον Μοχάμεντ ελ-Αντλ, έναν νεαρό οδηγό τραμ, 17 χρόνων, ο οποίος θα γινόταν μία από τις βασικές εμπνεύσεις για το λογοτεχνικό του έργο. Ο Μοχάμεντ ελ-Αντλ πέθανε από φυματίωση στην Αλεξάνδρεια την Άνοιξη του 1922. Μετά την απώλειά του, ο Φόρστερ θέλησε να κρατήσει τη μνήμη του ζωντανή και προσπάθησε να το κάνει γράφοντας μια επιστολή σε μέγεθος βιβλίου, η οποία σήμερα βρίσκεται στο Κέιμπριτζ.

Πέρασε μια δεύτερη περίοδο στην Ινδία στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ως προσωπικός γραμματέας του Μαχαραγιά του Ντεουάς. Το βιβλίο Ο λόφος του διαβόλου (The Hill of Devil) αποτελεί μη-μυθοπλαστική περιγραφή αυτού του ταξιδιού. Αφού επέστρεψε από την Ινδία ολοκλήρωσε το Ταξίδι στην Ινδία (A passage to India) (1924) που έγινε το πιο διάσημο, πιο πολυμεταφρασμένο και τελευταίο του μυθιστόρημα. Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί και ως Το πέρασμα στην Ινδία.

Ο Φόρστερ δεν έγραψε από τότε άλλη λογοτεχνία, πέρα από διηγήματα απευθυνόμενα στον εαυτό του και σε ένα μικρό κύκλο φίλων. Κάποιες από τις αντιπαραθέσεις των μελετητών αφορούν στο γιατί σταμάτησε να γράφει μυθιστορήματα.

Τις δεκαετίες του 1930 και του 1940 ο Φόρστερ έγινε πετυχημένος παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών στο BBC. Σύνδεσε επίσης τη δημόσια εικόνα του με τη Βρετανική Ανθρωπιστική Ενωση.

Ο Φόρστερ είχε μια ευτυχισμένη προσωπική σχέση από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 με τον Μπομπ Μπάκιγχαμ, αξιωματικό στη Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου. Ανέπτυξε φιλία με τη σύζυγο του Μπάκιγχαμ, Μέι, και συμπεριέλαβε το ζευγάρι στον κύκλο του, στον οποίο άνηκαν επίσης ο συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού Ο Ακροατής (The Listener), Τ.Ρ. Άκερλι, ο ψυχολόγος Γ.Τ.Χ. Σπροτ και, για ένα διάστημα, ο συνθέτης Μπέντζαμεν Μπρίτεν. Μεταξύ άλλων, συγγραφείς με τους οποίους σχετιζόταν ο Φόρστερ, ήταν ο ποιητής Ζίγκφριντ Σασούν και ο μυθιστοριογράφος Φόρεστ Ράιντ.

Μετά το θάνατο της μητέρας του, ο Φόρστερ αποδέχτηκε μια τημητική θέση στο Κινγκς Κόλετζ του Κέιμπριτζ πέρασε την περισσότερη ζωή του στο Πανεπιστήμιο κάνοντας σχετικά λίγα πράγματα. Πέθανε στο Κόβεντρι.

Ο Φόρστερ είδε πέντε μυθιστορήματά του να δημοσιεύονται, ενώ ένα ακόμη, το Μωρίς (Maurice), δημοσιεύτηκε λίγο μετά το θάνατό του παρόλο που είχε γραφτεί εξήντα χρόνια νωρίτερα. Ενα έβδομο μυθιστόρημα, το Αρκτικό καλοκαίρι (Arctic Summer), δεν το τελείωσε ποτέ.

Το πρώτο του μυθιστόρημα, Εκεί που οι άγγελοι φοβούνται να διαβούν (Where Angels Fear to Tread) (1905), είναι η ιστορία της Λίλια, μιας νεαρής αγγλίδας χήρας που ερωτεύεται έναν Ιταλό, και των προσπαθειών που κάνουν οι αστοί συγγενείς της να την ξαναπάρουν από το Μοντεριάνο. Η αποστολή του Φίλιπ Χέριτον να την πάρει από την Ιταλία έχει κάτι κοινό με την ιστορία του Λάμπερτ Στρέθερ στο βιβλίο Οι πρέσβεις (The Ambassadors) του Χένρι Τζέιμς, ένα βιβλίο το οποίο σχολίασε ειρωνικά και κάπως αρνητικά ο Φόρστερ στο βιβλίο του Οψεις του μυθιστορήματος (Aspects of the Novel) (1927). Το Εκεί που οι άγγελοι φοβούνται να διαβούν έγινε ταινία το 1991.

Έπειτα ο Φόρστερ δημοσίευσε Το πιο μακρύ ταξίδι, το Next, Forster published The Longest Journey (1907), ένα αντεστραμένο bildungsroman που παρακολουθεί τον Ρίκι Έλιοτ από το Κέιμπριτζ μέχρι μια καριέρα συγγραφέα και μετά διευθυντή σχολείου, παντρεμένο με την ανορεξική Άγκνες Πέμπροκ.

Το τρίτο μυθιστόρημα του Φόρστερ, Δωμάτιο με θέα (A Room with a View) (1908) είναι το πιο ελαφρύ και πιο αισιόδοξο. Το είχε ξεκινήσει νωρίτερα από κάθε άλλο μυθιστόρημα, το 1901, και υπάρχει επίσης σε παλιότερες μορφές με τον τίτλο Λούσι. Το βιβλίο είναι η ιστορία του ταξιδιού της νεαρής Λούσι Χάνεϊτσερτς στην Ιταλία με τον ξάδερφό της, και της επιλογής που πρέπει να κάνει μεταξύ του ελεύθερου πνεύματος Τζορτζ Έμερσον και του καταθλιπτικού εστέτ Σεσίλ Βιζ. Ο πατέρας του Τζορτζ, κύριος Έμερσον, αναφέρει εκφράσεις στοχαστών που επηρεάσαν τον Φόρστερ, όπως ο Σάμιουελ Μπάτλερ. Η ταινία Δωμάτιο με θέα γυρίστηκε το 1987.

Το Εκεί που οι άγγελοι φοβούνται να διαβούν και το Δωμάτιο με θέα μπορούν να αντιμετωπιστούν συλλογικά ως τα ιταλικά μυθιστορήματα του Φόρστερ. Και τα δύο περιέχουν αναφορές στους διάσημους ταξιδιωτικούς οδηγούς Μπέντεκερ και αφορούν σε στενόμυαλους άγγλους της μεσαίας τάξης που βρίσκονται τουρίστες στο εξωτερικό.

Το Χάουαρντς Εντ είναι ένα φιλόδοξο μυθιστόρημα του τύπου "Η κατάσταση της Αγγλίας" το οποίο ασχολείται με διαφορετικές ομάδες των εδουαρδιανών μεσαίων τάξεων, ομάδες που καθρεφτίζονται στους Σλέγκελ (μποέμ διανοούμενοι), τους Γουϊλκοξ (άμυαλοι πλουτοκράτες) και τους Μπαστ (φιλόδοξοι μικρομεσαίοι που αγωνίζονται).

Ενα στοιχείο που παρατηρείται συχνά στα μυθιστορήματα του Φόρστερ είναι ότι οι χαρακτήρες πεθαίνουν ξαφνικά. Εμφανίζεται στο Εκεί που οι άγγελοι φοβούνται να διαβούν, και ιδιαίτερα στο Πιο μακρύ ταξίδι.

Ο Φόρστερ κατάφερε την πιο σημαντική του επιτυχία με το Ταξίδι στην Ινδία. Το μυθιστόρημα αφορά στη σχέση μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ιδωμένη μέσα από το πρίσμα της Ινδίας στις τελευταίες μέρες του βρετανικής αντιβασιλείας. Ο Φόρστερ συνδέει τις προσωπικές σχέσεις με την πολιτική της αποικιοκρατίας μέσα από την ιστορία της αγγλίδας Αντέλα Κουέστεντ και του Ινδού δρ. Αζίζ και του ερωτήματος τι συνέβη και τι δε συνέβη μεταξύ τους στις σπηλιές Μαραμπάρ.

Το Μωρίς δημοσιεύτηκε μετά το θάνατο του συγγραφέα. Πρόκειται για μια ομοφυλοφιλική ερωτική ιστορία που επίσης επιστρέφει σε περιοχές γνωστές από τα τρία πρώτα μυθιστορήματά του όπως τα προάστια του Λονδίνου, η εμπειρία του Κέιμπριτζ και το άγριο τοπίο του Γουϊλτσαϊρ.

Οι απόψεις του Φόρστερ, ως κοσμικού ανθρωπιστή βρίσκονται στην καρδιά του έργου του, το οποίο συχνά παρουσιάζει χαρακτήρες να προσπαθούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο, πάνω από τα κοινωνικά εμπόδια, σύμφωνα με τη διάσημη φράση του συγγρφέα. Οι ανθρωπιστικές απόψεις του εκφράζονται στο δοκίμιο Τι πιστεύω.

Τα δύο πιο σημαντικά έργα του Φόρστερ, το Ταξίδι στην Ινδία και το Χάουαρντς Εντ εξερευνούν την αδιαλλαξία των ταξικών διαφορών. Παρόλο που θεωρείται από πολλούς να έχει μικρότερο λογοτεχνικό βάρος, το Δωμάτιο με θέα είναι αξιοσημείωτα ως το πιο πολυδιαβασμένο και προσβάσιμο έργο του, καθώς παραμένει δημοφιλές έναν ολόκληρο αιώνα μετά την πρώτη έκδοσή του. Το μυθιστόρημα Μωρίς που γράφτηκε το 1914 αλλά εκδόθηκε το 1971 εξερευνά την πιθανότητα ξεπεράσματος των ταξικών διαφορών μέσω μια ομοφυλοφιλικής σχέσης.

Η σεξουαλικότητα είναι ένα ακόμη κεντρικό θέμα στα έργα του Φόρστερ ενώ έχει επίσης υποστηριχθεί πως η γραφή του Φόρστερ μπορεί να χαρακτηριστεί ως κινούμενη από τον ετεροφυλόφιλο έρωτα στον ομοφυλόφιλο. Ο πρόλογος στο Μωρίς εκφράζει την πάλη ενάντια στη δική του ομοφυλοφιλία, ενώ παρόμοια θέματα είχαν εξερευνηθεί σε πολλούς τόμους ομοφυλοφιλικών διηγημάτων. Τα αμιγώς ομοφυλοφιλικά γραπτά του Φόρστερ, το μυθιστόρημα Μωρίς και η συλλογή διηγημάτων Η ζωή που έρχεται (The life to come) δημοσιεύθηκαν λίγο μετά το θάνατό του και προκάλεσαν αντιπαράθεση.

Ο ‘Μωρίς’

Ο Φόρστερ αποφάσισε να γράψει τον ‘Μωρίς’ μετά την επίσκεψή του το 1913 στον Edward Carpenter, στο σπίτι που μοιραζόταν με τον εραστή του George Merrill στο Derbyshire. Ο Φόρστερ θαύμαζε τον Carpenter, ως πρωτοπόρο του τότε υπό κυοφορία κινήματος απελευθέρωσης και πιθανότατα, αυτός είναι ο κύριος Έμερσον στο ‘Δωμάτιο με θέα’.

Το παράδειγμα των Carpenter και Merrill τον εμψύχωσε και τον ενέπνευσε να συλλάβει τους χαρακτήρες του Μωρίς και να εκφράσει το ομοφυλοφιλικό πάθος. Έγραψε το πρώτο προσχέδιο πυρετωδώς γρήγορα, με την πεποίθηση ότι ‘το χάπι έντ ήταν επιβεβλημένο’.

Ένας από τους λόγους που το Μωρίς δεν εξεδόθη, ήταν αυτό το ‘χάπι έντ’, αν και αυτό μάλλον είναι δικαιολογία. Ο πραγματικός λόγος ήταν το ομοφυλοφιλικό θέμα, αφού η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη στην Αγγλία έως το 1967.

Ακόμη όμως και ως χειρόγραφο, ο Μωρίς επηρέασε αρκετούς μετέπειτα λογοτέχνες, αφού αρκετοί ήταν αυτοί που το είχαν διαβάσει στην πρώτη του μορφή, όπως ο D. H. Lawrence (όταν εξεδόθη το Μωρίς πολλοί ήταν αυτοί που είπαν ότι η Λαίδη Τσάτερλι του Λώρενς, ήταν ένας ετεροφυλοφιλικός Μωρίς).

Ο Φόρστερ έκανε αρκετές διορθώσεις στον Μωρίς το 1920, το 1932 και το 1959 ώσπου να καταλήξει στην τελική του μορφή. Τελικά ο ‘Μωρίς’ εκδίδεται το 1971 με επιτιμητικά σχόλια από τους κριτικούς που το εξέλαβαν ως απολογία για την ομοφυλοφιλία.

*** Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα του Φόρστερ

- Χάουαρντς Εντ (1992), σκηνοθεσία Τζέιμς Άιβορι
- Μωρίς (1987), σκηνοθεσία Τζέιμς Άιβορι
- Δωμάτιο με θέα (1985), σκηνοθεσία Τζέιμς Άιβορι
- Πέρασμα στην Ινδία (1984), σκηνοθεσία Ντέιβιντ Λιν - Εκεί που οι άγγελοι φοβούνται να διαβούν (1991), σκηνοθεσία Τσαρλς Στάριτζ

** Βιβλιογραφία

- Adams, Stephen D. The Homosexual as Hero in Contemporary Fiction. New York: Barnes & Noble, 1980.
- Cavaliero, Glen. A Reading of E. M. Forster. London: Macmillan, 1979.
- Colmer, John. E. M. Forster: The Personal Voice. London and Boston: Routledge & Kegan Paul, 1975.
- Das, G. K. and John Beer, eds. E. M. Forster: A Human Exploration. Centenary Essays. New York: New York University Press, 1979.
- Ebbatson, Roger. The Evolutionary Self: Hardy, Forster, Lawrence. Brighton, Sussex: Harvester Press, 1982.
- Fletcher, John. "Forster's Self-erasure: Maurice and the Scene of Masculine Love." Sexual Sameness: Textual Differences in Lesbian and Gay Writing. London and New York: Routledge, 1992. 64-90.
- Furbank, P. N. E. M. Forster: A Life. Volume One: The Growth of the Novelist 1879-1914. London: Secker and Warburg, 1977. Volume Two: Polycrates' Ring 1714-1970. London: Secker and Warburg, 1978. Rpt. 2 vols. in 1. New York: Harcourt, Brace, Jovanovich, 1978.
- Herz, Judith Scherer. "From Myth to Scripture: An Approach to Forster's Later Short Fiction." English Literature in Transition 24 (1981): 206-212.
- _____. The Short Narratives of E. M. Forster. London: Macmillan, 1988.
- _____, and Robert K. Martin. E. M. Forster: Centenary Revaluations. Toronto: University of Toronto Press, 1982.
- King, Dixie. "The Influence of Forster's Maurice on Lady Chatterley's Lover." Contemporary Literature 23 (1982): 65-82.
- Levine, June Perry. "The Tame in Pursuit of the Savage: The Posthumous Fiction of E. M. Forster." Publications of the Modern Language Association 99 (1984): 72-88.
- Malek, James. "Persona, Shadow, and Society: A Reading of Forster's "The Other Boat." Studies in Short Fiction 14 (1977): 21-27.
- Martin, Robert K. "Edward Carpenter and the Double Structure of Maurice." Journal of Homosexuality 8.3-4 (1983): 35-46. Rpt. in Literary Visions of Homosexuality. Stuart Kellogg, ed. New York: Haworth Press, 1983. 35-46.
- _____, and George Piggford, eds. Queer Forster. Chicago: University of Chicago Press, 1997.
- Page, Norman. E. M. Forster's Posthumous Fiction. English Literary Studies Monograph Series 10. Victoria, B.C.: University of Victoria, 1977. - Rahman, Tariq. "E. M. Forster and the Break Away from the Ephebophilic Literary Tradition." Études Anglaises 40 (1987): 267-278.
- Summers, Claude J. E. M. Forster. New York: Ungar, 1983.
- _____. E. M. Forster: A Guide to Research. New York: Garland, 1991.
- _____. Gay Fictions: Wilde to Stonewall. New York: Continuum, 1990.
- Wilde, Alan. Art and Order: A Study of E. M. Forster. New York: New York University Press, 1964.
- _____, ed. Critical Essays on E. M. Forster. Boston: G. K. Hall, 1985.
- _____. Modernism, Postmodernism, and the Ironic Imagination. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1981.

* Βιβλιογραφία στα Ελληνικά

Forster, Edward Morgan. Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ , μετ. Γωγώ Αρβανίτη. - Αθήνα : Μεταίχμιο, 2007
- Forster, Edward Morgan. Το πέρασμα στην Ινδία, μετ. Έφη Φρυδά. - Αθήνα : Μεταίχμιο, 2007.
- Forster, Edward Morgan. Ένα δωμάτιο με θέα, μετ. Ιωάννα Καρατζαφέρη. - Αθήνα : Μεταίχμιο, 2006.
- Forster, Edward Morgan. Ο δρόμος για τον Κολωνό, μετ. Βάνια Σύρμου - Βεκρή • εικονογράφηση Γιάννης Δημητράκης. - 1η έκδ. - Αθήνα : Μπιλιέτο, 2006.
- Forster, Edward Morgan. Ταξίδι στην Ινδία, μετ. Λίτσα Σιούτη - Γεωργίου. - Αθήνα : Πλέθρον, 2003.
- Forster, Edward Morgan. Στην άλλη ζωή, μετ. Δημήτρης Στεφανάκης. Αθήνα : Καστανιώτη, 2000
- Forster, Edward Morgan. Η αιώνια στιγμή, μετ. Δήμητρα Παπάζογλου • επιμέλεια Κατερίνα Σχινά. - Αθήνα : Νεφέλη, 1996.

Πηγές: Wikipedia, Glbtq.Com, Biblionet.Gr

Δείτε ένα μικρό βίντεο από τον 'Μωρίς' του Τζέιμς Άιβορι:

   
 
εισάγετε την κριτική σας
2 Ιανουαρίου
Τοντ Χάινς

Μετά το φιλμ Poison (1991) για το οποίο κέρδισε το βραβείο Grand Jury prize στο φεστιβάλ κινηματογράφου Sundance Film Festival, ο πρωτοπόρος κινηματογραφιστής Τοντ Χάινς, υπήρξε μία από τις πιο σπουδαίες φιγούρες του queer κινηματογράφου.

Μερικά από τα πιο σπουδαία έργα του εκτός από το Poison, ήταν τα Safe (1995), Velvet Goldmine (1998), and Far from Heaven (2002), καθώς και οι μικρού μήκους ταινίες του Superstar: The Karen Carpenter Story (1987), Assassins: A Film Concerning Rimbaud (1985), και Dottie Gets Spanked (1993).

Από όλα του τα έργα, μόνο τα Poison, Velvet Goldmine, και Far from Heaven είχαν κύριο θέμα τους την ομοφυλοφιλία. Παρ’ όλα αυτά όμως, όλες του οι ταινίες κινούνται σε ένα ανατρεπτικό κλίμα, ενώ σε όλες είναι φανερή η κριτική στην ετεροκανονικότητα. Ο ίδιος θεωρεί ότι όλες του οι ταινίες ανήκουν στον queer κινηματογράφο.

Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου του 1961 στο Λος Άντζελες, και ο ίδιος ανακαλεί ότι την πρώτη του ταινία την έφτιαξε σε ηλικία δέκα ετών. Σαν μικρό παιδί είχε συγκινηθεί με την ‘Μέρυ Πόπινς’ (1964) του Ρόμπερτ Στέφενσον και ως έφηβος από το Performance (1970), του Νίκολας Ρεγκ, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Μικ Τζάγκερ ως ένας μυστηριώδης και ανδρογυνικός ροκ σταρ.

Πήρε μαθήματα κινηματογράφου στο πανεπιστήμιο Brown University, όπου ειδικεύτηκε στο αμερικανικό αβάν-γκαρντ σινεμά. Πήρε πτυχίο στις τέχνες και την σημειολογία. Μετά την αποφοίτησή του έγινε ιδρυτικό μέλος της νεο-υορκέζικης κινηματογραφικής εταιρείας Apparatus Productions, η οποία υποστήριξε τον ανεξάρτητο κινηματογράφο.

Επίσης γίνεται μέλος της οργάνωσης ACT-UP, στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και ασχολείται με τον ενεργό ακτιβισμό.

*** Βιβλιογραφία

- DiStefano, Blase. "Briefs, Barbies, & Beyond: An Interview with Todd Haynes." OutSmart (August 15, 1995): 34-36.
- Gross, Larry. "Antibodies." Filmmaker 3.4 (Summer 1995): 39-42, 52-54.
- Mitchell, John Cameron. "Flaming Creatures." Filmmaker 7.1 (Fall 1998): 56-58, 99-101.
- Saunders, Michael William. Imps of the Perverse. Westport, Conn.: Praeger, 1998.
- Stephens, Chuck. "Gentlemen Prefer Haynes." Film Comment 31.4 (1995): 76-81.

Πηγή: Glbtq.Com

Δείτε σκηνές από το 'Velvet Goldmine':

   
 
εισάγετε την κριτική σας
3 Ιανουαρίου
Λουκρητία Μοτ

Η Λουκρητία Μοτ, υπήρξε μία από τις πρώτες φεμινίστριες, υποστηρίκτρια της κατάργησης της θανατικής ποινής, κοινωνική αναθεωρήτρια και σε όλη της την ζωή υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των γυναικών.

Το πλήρες της όνομα ήταν Λουκρητία Μοτ Κόφιν και γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου του 1793 στην πόλη Nantucket, της Μασαχουσέτης σε μία οικογένεια κουακέρων. Ήταν το δεύτερο από τα επτά παιδιά της οικογένειας. Πήρε την πρώτη της εκπαίδευση σε θρησκευτικό σχολείο και μετάπειτα έγινε δασκάλα. Άρχισε να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών όταν ανακάλυψε ότι οι άντρες συνάδελφοί της πληρώνονταν τα διπλάσια από τις γυναίκες. Στις 10 Απριλίου του 1811 παντρεύεται έναν συνάδελφό της. Το πρώτο τους παιδία πεθαίνει σε ηλικία πέντε ετών.

Μαζί με τον σύζυγό της ανέλαβαν πρωτοβουλίες κατά της δουλείας ενεργοποιούμενοι στην American Anti-Slavery Society, καθώς επίσης και κατά της θανατικής ποινής. Έγινε κήρυκας κατά της δουλείας και προέτρεπε τους υποστηρικτές της να μην χρησιμοποιούν προϊόντα που παράγονται από εργοδότες που έχουν δούλους, όπως υφάσματα κοτόν, ζάχαρη από κάλαμο κ.α.

Στον αγώνα της για τα δικαιώματα των γυναικών ήταν από τις πρώτες που μίλησε για τον θεσμό του διαζυγίου, καθώς επίσης και για το δικαίωμα των γυναικών μετά τον χωρισμό ή τον θάνατο του συζύγου, να παίρνουν την επιμέλεια των τέκνων τους (έως τότε η επιμέλεια δινόταν στον πατέρα). Υπερασπίστηκε με θέρμη τις ανύπαντρες μητέρες, καθώς επίσης και τις ομοφυλόφιλες.

Το 1850 γράφει το Discourse on Woman, ένα βιβλίο που περιγράφει τους περιορισμούς και τις δυσκολίες που υφίστανται οι γυναίκες. Όταν η δουλεία τέθηκε εκτός νόμου το 1865, ενεργοποιήθηκε υπέρ των δικαιωμάτων των νέγρων, και ειδικότερα στο δικαίωμα στην ψήφο.

Πεθαίνει στις 11 Νοεμβρίου του 1880 στο Άμπιγκτον της Πενσυλβάνια

Βιβλιογραφία

- Bacon, Margaret Hope. Valiant Friend: the Life of Lucretia Mott. Walker and Company, 1980.
- Bacon, Margaret Hope. Mothers of Feminism: the Story of Quaker Women in America. Harper & Row, 1986.
- Greene, Dana (editor). Lucretia Mott: Her Complete Speeches and Sermons. The Edwin Mellen Press, 1980.

- Palmer, Beverly Wilson (editor), Selected Letters of Lucretia Coffin Mott. University of Illinois Press, 2002.

Πηγή: Wikipedia
   
 
εισάγετε την κριτική σας
4 Ιανουαρίου
Μάικλ Στάιπ

Ο Μάικλ Στάιπ είναι κορυφαίος τραγουδιστής, στιχουργός και συνθέτης της ροκ μπάντας R.E.M., για πάνω από δύο δεκαετίες. Ανάμεσα στα πιο γνωστά τους τραγούδια ήταν το "Losing My Religion," το οποίο έφτασε στην κορυφή των αμερικάνικων τσαρτς το 1991. Επίσης έχει παίξει και σε κινηματογραφικές ταινίες και είναι ιδιοκτήτης εταιρείας παραγωγής ταινιών.

Σαν μικρό παιδί έζησε την τυπική ζωή μέλους οικογένειας που ο πατέρας ήταν στρατιωτικόςΧ συχνές μετακινήσεις από πόλη σε πόλη. Γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου του 1960 στην πόλη Decatur της Τζιώρτζια και, μεγάλωσε σε στρατιωτικές βάσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γερμανία, ενώ πήγε γυμνάσιο στο Ιλλινόι.

Επέστρεψε στην Τζιώρτζια το 1978 για να σπουδάσει στην σχολή Τεχνών του πανεπιστημίου της πολιτείας. Εκεί γνώρισε τους Peter Buck, Mike Mills, και Bill Berry που μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη του για την εναλλακτική ροκ μουσική. Μέσα σε έναν χρόνο και οι τέσσερις εγκατέλειψαν το πανεπιστήμιο για να συγκροτήσουν τους R.E.M.

Το 1980 με την κυκλοφορία του πρώτου τους σίνγκλ, "Radio Free Europe", έκαναν την πρώτη τους περιοδεία, η οποία ήταν ιδιαίτερα επιτυχής, το σινγκλ παίχτηκε σε όλους τους αμερικάνικους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τους εξασφάλισε το πρώτο άλμπουμ με τίτλο Murmur (1983), το οποίο επιλέγει ως άλμπουμ της χρονιάς από το μουσικό περιοδικό Rolling Stone.

Μέχρι το 2004 ηχογράφησε κοντά στα είκοσι άλμπουμ με μεγάλη επιτυχίαΧ οι πωλήσεις των άλμπουμ τους ξεπέρασαν τα σαράντα εκατομμύρια κομμάτια διεθνώς. Οι κριτικές για τους στίχους του Στάιπ, από τον Christopher John Farley του περιοδικού Time πολύ εγκωμιαστικέςΧ είχε χαρακτηρίσει τους στίχους τους «εμβριθείς και με διακριτικό άρωμα», ενώ η Fiona Sturges είχε γράψει στην εφημερίδα The Independent ότι «οι στίχοι του εύλογα μπορούν να χαρακτηριστούν σημαντικοί για την γενιά του».

Ο ίδιος ο Στάιπ δεν θέλησε να μιλήσει ανοικτά για την σεξουαλικότητά του, ενώ όταν ερωτήθηκε, απέφυγε διακριτικά να απαντήσει. Επίσης διασκέδασε τις διαδιδόμενες φήμες το 1990 ότι ήταν φορέας του HIV.

Σε συνέντευξή του το 1998 δήλωσε ότι «Ένιωσα ότι με πίεσαν να μιλήσω για την σεξουαλικότητά μου, ‘my queerness’. Ένιωσα επίσης ότι μου καταλόγιζαν δειλία γιατί δεν το δήλωσα ανοικτά. Εγώ ο ίδιος νιώθω και ένιωσα ότι είναι απολύτως προφανές ότι είμαι queer άτομο. Το 1981 βγήκα στην σκηνή φορώντας μάσκαρα και δεν δίστασα να φορέσω φούστα. Οι περισσότεροι στίχοι μου είναι ασαφείς γένους. Τι παραπάνω δηλαδή θα έπρεπε να πω; Μου φαίνεται αστείο. Και ακόμη πιο αστείο ότι θα έπρεπε να απολογηθώ ή να δηλώσω κάτι.»

Χρόνια αργότερα επίσης, δήλωσε ότι τον ελκύουν εξίσου άντρες και γυναίκες. Σε συνέντευξή του μάλιστα το 2001, στο περιοδικό Time, δήλωσε ότι βρίσκεται σε μια υπέροχη σχέση με έναν άλλο άνδρα, χωρίς να αποκαλύψει το όνομά του. Στην ίδια συνέντευξη αναγνωρίζει τον εαυτό του ως queer καλλιτέχνη.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’ 90 ίδρυσε δύο εταιρείες παραγωγής ταινιών. Την C-Hundred, με έδρα την Νέα Υόρκη, και την Single Cell με έδρα το Λος Άντζελες – και οι δύο εταιρείες παραγωγής ταινιών μικρού κόστους. Από το 1997, ο Στάιπ υπήρξε παραγωγός πολλών φιλμ και τηλεοπτικών σειρών. Η πιο γνωστή από τις ταινίες που ήταν παραγωγός ήταν το Being John Malkovich (1999), του Spike Jonze, που βραβεύθηκε με Όσκαρ.

*** Βιβλιογραφία

- Bauder, David. "Rock Giants of '80s Enter Hall of Fame." Newark Star-Ledger (New Jersey) (March 13, 2007): Today, 31.
- Browne, David. "Stipe's Rich Pageant: R.E.M.'s Main Man Riffs on Sex, Music, and Big-screen Dreams." Entertainment Weekly 283.26 (July 14, 1995): 16.
- Farley, Christopher John. "The Group's Gone Electronic. The Singer's Gone Hollywood. Is This the Band's End? Nah, It's a New Beginning." Time (May 21, 2001): 84.
- Flowers, Phoebe. "As Producer of 'Saved!,' R.E.M.'s Stipe Returns to Religious Themes." Boston Globe (June 18, 2004): D12.
- Sturges, Fiona. "Who Are You Calling an Elder Statesman?" The Independent (Londond) (October 20, 2003): Features, 2-3.

Στούντιο άλμπουμς - Murmur (1983)
- Reckoning (1984)
- Fables of the Reconstruction (1985)
- Lifes Rich Pageant (1986)
- Document (1987)
- Green (1988)
- Out of Time (1991)
- Automatic for the People (1992)
- Monster (1994)
- New Adventures in Hi-Fi (1996)
- Up (1998)
- Reveal (2001)
- Around the Sun (2004)
- Accelerate (ετοιμάζεται μέσα στο 2008)

Πηγή: Glbtq.Com, Wikipedia, Rolling Stone
   
 
εισάγετε την κριτική σας
5 Ιανουαρίου
Χουάν Γκοϊτισόλο

Είναι τουλάχιστον επιπόλαιο να προσπαθεί κάποιος να ερμηνεύσει με ψυχολογικούς όρους τη σχέση που ένας άλλος άνθρωπος αναπτύσσει με την Ιστορία και τη χώρα που τον γέννησε. Ακόμα κι αν η πατρίδα στα πολιτικοκοινωνικά συμφραζόμενα του 20ού αιώνα υπήρξε μια έννοια συναισθηματικά φορτισμένη, πηγή οδύνης, η οποία επιπλέον οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους στην εξορία και τον αφανισμό.

Στην περίπτωση του θρύλου των ισπανικών γραμμάτων, του συγγραφέα Χουάν Γκοϊτισόλο (γεν. 1931), που σήμερα ζει ειρηνικά στο Μαρακές, η ψυχολογική διάσταση αυτής της σχέσης ανακινείται από τον ίδιο. Όταν λέει, για παράδειγμα, ότι ο θάνατος του δικτάτορα Φράνκο τον λύτρωσε και τον απελευθέρωσε: «Τότε ανακάλυψα ότι ο αληθινά τυραννικός “πατέρας” που είχα ήταν ο ίδιος ο Φράνκο: η μητέρα μου δολοφονήθηκε από τις βόμβες του, η οικογένειά μου καταστράφηκε κι εγώ μοιραία οδηγήθηκα στην εξορία».

Μέχρι το θάνατο του δικτάτορα Φράνκο είχε προλάβει να βιώσει τις φρικαλεότητες του ισπανικού Εμφυλίου, το τρομακτικό γεγονός της σεξουαλικής κακοποίησης που υπέστη σε ηλικία 8 ετών από τον παππού του, το να ζήσει εξόριστος στη Γαλλία και να διαχειριστεί εξ αποστάσεως την σχέση του με την Ισπανία και εκ του σύνεγγυς την αμφισεξουαλικότητά του. «Η εξορία μου» έχει πει ο ίδιος «ενεργοποιήθηκε αποκλειστικά από πολιτικούς λόγους. Αλλά ήταν επίσης μια ηθική, κοινωνική, ιδεολογική και σεξουαλική εξορία».

Ο ίλιγγος του ανέστιου, εκείνου που αισθάνεται ότι όλες οι βεβαιότητες της ύπαρξής του θα υποχωρήσουν στον σκοτεινό στρόβιλο μιας δίνης, αναγνωρίζεται και στα «Στοιχεία ταυτότητας», το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Γκοϊτισόλο με τους επινοημένους ήρωες και την «αληθινή, φυσική, πολιτική και ανθρώπινη γεωγραφία των χώρων που κινούνται».

Η προσωπική ιστορία του ήρωα του βιβλίου Άλβαρο Μεντιόλα μπλέκεται μ’ εκείνη της Ισπανίας. Όχι όμως με τον «κουτοπόνηρο» τρόπο της κατασκευασμένης σύνθεσης που ενδεχομένως ένας σύγχρονος γραφιάς θα επιχειρούσε. Ούτε με τη γλυκερή νοσταλγία του ξεριζωμένου. Ο Γκοϊτόσολο φλέγεται. Αναψηλαφεί τραύματα. Παρατηρεί τον ήρωά του (τον εαυτό του) στο επίκεντρο ενός αλλόκοτου ονείρου. Ανασύρει την εικόνα των προγόνων του, της θρησκόληπτης γκουβερνάντας του, τις φωτιές και το αίμα του Εμφυλίου, τα πορνεία και την μποέμικη ζωή των νεανικών χρόνων, την ασφυκτική κυριαρχία του Φράνκο, τις κουβέντες των εξόριστων Ισπανών στο καφενείο της μαντάμ Μπερζέρ στο Παρίσι.

Κάποιες στιγμές έχεις την αίσθηση ότι παραληρεί: αρνείται να βάλει κόμματα ή τελείες, αλλάζει απροειδοποίητα χρόνο τόπο ή γλώσσα.

Στο κλίμα των κατακτήσεων του γαλλικού «nouveau roman», ο κόσμος του βιβλίου του Γκοϊτισόλο δεν σέβεται τους κανόνες της πλοκής, της δράσης και της αφήγησης. Η ιστορία του είναι έκκεντρη, ρευστή: ένα ταπεινό γεγονός, μια ομιχλώδης ανάμνηση μπορεί απροσδόκητα να λάβει μεγαλύτερες διαστάσεις από ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός. Κι όμως, αν φτάσετε στο τέλος του βιβλίου – δεν ενδείκνυται να το διαβάσετε απνευστί –, θα συναντηθείτε με το λυτρωτικό εκείνο αίσθημα που μεταδίδουν τα σημαντικά έργα τέχνης. Με το ελεύθερο πνεύμα ενός τολμηρού δημιουργού, που αρνήθηκε να εκχωρήσει το δικαίωμα σε οποιοδήποτε εξουσιαστικό ή κοινωνικό μηχανισμό να του υποδείξει πώς να διαχειριστεί τη σχέση με την πατρίδα και την ταυτότητά του. (του Γιώργου Καρουζάκη)

* * * * *

Η εκδοτική εμφάνιση του Χουάν Γκοϊτισόλο στην χώρα μας έγινε κάπως ανάποδα. Πρώτα κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα του 1997 «Τρεις εβδομάδες σε ένα φανταστικό κήπο» (Εξάντας) και το 2006 το θεωρούμενο τελευταίο του «Αυλαία» (Κέδρος). Μέχρι τότε παρέμενε σχεδόν άγνωστος στη χώρα μας. Πάντως, ο Βασίλης Βασιλικός, που τον γνώρισε στο Παρίσι, στα «290 Πρόσωπα» (Ελλην.Γράμματα) περιλαμβάνει λήμα «Γκοϊτισόλο» σημειώνοντας: «είναι κι τελευταίος εξόριστος των μεσογειακών δικτατοριών…Του εύχομαι και του Χουάν “ταχείαν επάνοδον”». Μάλλον δεν έπιασαν οι ευχές του γιατί ο Γκοϊτισόλο, σήμερα, ζει «εξόριστος» στο Μαρόκο και οι εμμονές του με την Ισπανία, μόνον ανοιχτούς λογαριασμούς έχουν αφήσει στη ζωή και στο έργο του. Διάλεξε να πολεμήσει τη χώρα του μέσα από τα κείμενα. Τα βιβλία του Γκοϊτισόλο επικοινωνούν με τα έργα του 20ου αιώνα που πάλεψαν να απαλλαγούν από την τυραννία της μορφής του ρεαλιστικού μυθιστορήματος. Αποτελούν ένα παλίμψηστο της ισπανόφωνης γλώσσας και λογοτεχνίας ενώ τα ίχνη του Μπόρχες αφήνουν παντού ανεξίτηλα σημάδια. Ο Γκοϊτισόλο δεν ενδιαφέρεται για την «παλιομοδίτικη» φόρμα του ψυχολογικού μυθιστορήματος και πιστεύει ότι ένας συγγραφέας οφείλει να είναι θεωρητικά καταρτισμένος και πολιτικοποιημένος. Κατηγόρησε την Ισπανία επειδή διέγραψε το αραβικό και το εβραϊκό της κληρονομιά, υιοθετώντας την ευρωπαϊκή ομογενοποίηση.

Ο Χουάν Γκοϊτισόλο γεννήθηκε το 1931 στη Βαρκελώνη από Καταλανή μητέρα και Βάσκο πατέρα. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Χοσέ, έγινε ποιητής και ο νεώτερος, ο Λουίς, μυθιστοριογράφος («Ημερολόγιο 360ο» εκδόσεις Scripta). Ο Χουάν, με το πρώτο του κι όλας μυθιστόρημα «Νεαροί Δολοφόνοι», γνώρισε μεγάλη κριτική αποδοχή. Τη δεκαετία του 50 έφυγε για το Παρίσι όπου δούλεψε σε εκδοτικούς οίκους και γνώρισε τους σημαντικότερους συγγραφείς της εποχής. Εκείνος, όμως, που αληθινά τον επηρέασε ήταν ο Ζαν Ζενέ. Όπως ο Ε.Μ Φόρστερ, έξη δεκαετίες νωρίτερα δέχθηκε την «επιφώτιση» του Έντουαρντ Κάρπεντερ και απελευθερώθηκε, ακολουθώντας έναν Άραβα έφηβο στα στενά της Αλεξάνδρειας, έτσι κι ο Χουάν, στα λαϊκά παρισινά μπαρ, θα γνωρίσει τον δικό του Άραβα και θα επανεξετάσει την σχέση του και με την Μονίκ Λαγκ τη γυναίκα με την οποία συζούσε από χρόνια στα πλαίσια μιας ανοιχτής σχέσης. Η νέα αυτή τροπή φάνηκε και στο έργο του. Απαξιώνοντας τα προηγούμενα μυθιστορήματα προχώρησε, το 1966, στο μυθιστόρημα «Στοιχεία ταυτότητας» το πρώτο έργο μιας τριλογίας με ισχνά ρεαλιστικά δεσίματα και προκλητικές γλωσσολογικές και μορφολογικές ανατροπές, αδιαφορώντας για την χρονική συνέπεια και την ψυχολογική εμβέλεια των ηρώων του. Ο Άλβαρο, Ισπανός εξόριστος που ζει στο Παρίσι τη δεκαετία του ’50, για να ξεφύγει από την επικράτεια του Φράνκο, από «μια τάξη πραγμάτων ασύδοτη, κενή» και να απομακρυνθεί από όσους «είχαν προσπαθήσει να κάμψουν την αντίστασή του και να τον φυλακίσουν στον άκαμπτο κορσέ ορισμένων κανόνων», επιστρέφει στην πατρίδα του, προκειμένου να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τη τηλεόραση πάνω στην σφαγή από τους πολιτοφύλακες ενός αθώου πλήθους χωρικών στη Γέστε και την εργατική μετανάστευση που επακολούθησε. Στη νότια Ισπανία ξαναβιώνει σκηνές που του προκαλούν «ηθικό πόνο»: εφηβικούς έρωτες, την στενή σχέση με τον εξάδελφο Σέρχιο, που κι αυτός εξοντώθηκε άδικα στα νιάτα του, τη δολοφονία του πατέρα του το 1936 από πολιτοφύλακες.

Πράγματι, η αυτοεξορία στην Ευρώπη καθόλου δεν είχε ισχυροποιήσει τις δυνάμεις του αντιθέτως στα ταξίδια που έκανε, ως δημοσιογράφος, ομολογεί: «αγωνιζόσουν για έναν κόσμο που θα ήταν ακατοίκητος για σένα». Και όταν επιστρέφει στη Γέστε ούτε και το ντοκιμαντέρ θα αποσώσει γιατί το κατάσχουν οι αρχές. Καθώς ο ήλιος πυρώνει την γη της Ανδαλουσίας ο Άλβαρο ζει μια παραίσθηση, ένα κακό όνειρο, το παρόν προβάλλεται σαν φαινόμενο αντικατοπτρισμού. Ο αφηγητής του μυθιστορήματος προετοιμάζει την αφαίμαξη της μνήμης του και οδεύει προς μια πλήρη διαγραφή του παρελθόντος και των στοιχείων της ταυτότητάς του, διαλύοντας ταυτόχρονα και κάθε λογική συνέπεια στην αφήγηση, που τελειώνει με την οδηγία χρήσεως, «ΒΑΛΤΕ ΤΟ ΚΕΡΜΑ», γραμμένη σε τέσσερις γλώσσες.

Πρόκειται για μια τρομακτική επίδειξη συγγραφικής δεξιότητας. Ας μην ξεχνάμε και το χρονικό πλαίσιο του μυθιστορήματος. Το προσευχητάρι του Γκοϊτισόλο ήταν ο «Βαθμός μηδέν της γραφής» κι ο Ρολάν Μπαρτ ο καλύτερος φίλος του. Η «καταστροφή» της λογοτεχνίας και ο θάνατος του συγγραφέα προσδοκούν ανάσταση μορφών και Λαζάρους εξερχόμενους από σκοτεινές λογοτεχνικές σπηλιές. Η γλώσσα είναι η αποθέωση του μέσου, η γλώσσα στα όριά της, καταπατώντας κάθε φόρμα. Ο Χουάν Γκοϊτισόλο, την δεκαετία του εβδομήντα, αφού ολοκληρώσει την τριλογία, θα προσπαθήσει να «αφανίσει» και τον λογοτεχνικό του εαυτό. Προσπερνάει την εμπορική αποδοχή των βιβλίων του, θεωρώντας ότι ο συγγραφέας, που ζει από τα δικαιώματα των βιβλίων του, γίνεται ένα όργανο εμπορευματοποίησης και δεν ολοκληρώνει την δημιουργική του αποστολής. Από το 1975, που πρέσβευε αυτά, δεν άλλαξαν πολλά. Υιοθέτησε μια μαροκινή οικογένεια και ζει μαζί τους στο Μαρακές, επεμβαίνει στα διεθνή πολιτικά δρώμενα, διασώζει με ψηφίσματα την πλατεία Τζέμα ελ Φνα ως μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Ο Γκοϊτισόλο συγγενεύει μια γενιά συγγραφέων των οποίων η ζωή και η γραφή διέσχισαν όρια εθνικά, ιδεολογικά και ερωτικά. Ο Ζενέ, ο Παζολίνι κι ο Καβάφης του μεσογειακού «cruising», o Λώρενς Στερν κι ο Σαντ των πρώιμων ηθικών και αφηγηματικών αποκλίσεων, η παράδοση της Ισπανοαμερικανικής σχολής με τον Λιόσα του «Πράσινου Σπιτιού», τον Μάρκες των «Εκατό χρόνων μοναξιάς», τον Λεζάμα Λίμα του αποκαλυπτικού «Paradiso», τον Ινφάντε των «Τίγρεων» και πάνω απ’ όλους με τον Θερβάντες, τον πιο «θεωρητικό» συγγραφέας του ευρωπαϊκού μυθιστορήματος.

Η στάση ζωής του Γκοϊτισόλο, σε συνάρτηση με το έργο του, ξενίζει στην εποχή μας, όπου η γραφή εντάσσεται στην εκδοτική διαδικασία προσπερνώντας την λογοτεχνική δημιουργικότητα. Ο καλομαθημένος αναγνώστης θα δυσκολευτεί να προσεγγίσει τα «Στοιχεία ταυτότητας». Σε ορισμένες σελίδες, με σπαρακτικές εικόνες και διαλόγους, είναι να απορείς τι έσπρωξε τους συγγραφείς του μεταμοντερνισμού να υπονομεύσουν κάθε ρεαλιστική ευκολία και να επιλέξουν τον λογοτεχνικό τους «θάνατο». Παρ’ όλα αυτά ο Γκοϊτισόλο επιβίωσε, με δυο πατρίδες, πέντε ξένες γλώσσες και ένα τσούρμο μαροκινά εγγόνια. (του Θόδωρου Γρηγοριάδη, Νέα, 3.6.07).

*** Βιβλιογραφία - Burunat, Silvia. "El monólogo interior en Juan Goytisolo." El monólogo interior como forma narrativa en la novela española. Madrid: Ediciones José Porrúa Turanzas, 1980. 113-157.
- Epps, Bradd. Significant Violence: Oppression and Resistance in Juan Goytisolo. New York: Oxford University Press, 1996.
- Ilie, Paul. Literature and Inner Exile. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1980.
- Levine, Linda Gould. "La odisea por el sexo en La reivindicación del conde don Julián." The Analysis of Hispanic Texts: Current Trends in Methodology. New York: Bilingual Press, 1976. 90-108.
- _____. "Makbara: Entre la espada y la pared--¿Política marxista o política sexual?" Revista Iberoamericana 116-117 (July-December 1981): 123-135.
- Pérez, Genaro. Formalist Elements in the Novels of Juan Goytisolo. Madrid: Editorial Porrúa, 1979.
- Pope, Randolph. Understanding Juan Goytisolo. Columbia: University of South Carolina Press, 1995.
- Romero, Hector R. La evolución literaria de Juan Goytisolo. Miami: Ediciones Universal, 1979.
- Schwartz, Kessel. "Stylistic and Psychosexual Constants in the Novels of Juan Goytisolo." Norte 4-6 (1972): 119-128.
- Sobejano, G., et al. Juan Goytisolo. Madrid: Espiral, 1975.
- Spires, Robert. "Process as Product: Juan sin tierra." Beyond the Metafictional Mode: - Directions in the Modern Spanish Novel. Lexington: The University Press of Kentucky, 1984. 72-88.
- Ugarte, Michael. Trilogy of Treason: An Intertextual Study of Juan Goytisolo. Columbia: University of Missouri Press, 1982.

** Βιβλιογραφία στα Ελληνικά

Goytisolo, Juan. Στοιχεία ταυτότητας μετ. Κατερίνα Ρούφου. - 1η έκδ. - Αθήνα : Κέδρος, 2007.
Goytisolo, Juan. Αυλαία, μετ. Κατερίνα Ρούφου. - 1η έκδ. - Αθήνα : Κέδρος, 2006.
Goytisolo, Juan. Τρεις εβδομάδες σ' ένα φανταστικό κήπο, μετ. Τασία Παναγοπούλου. - Αθήνα : Εξάντας, 2003.

Πηγές: Glbtq.Com, Εφημερίδα Τα Νέα, Lifo, Biblionet.Gr
   
 
εισάγετε την κριτική σας
6 Ιανουαρίου
Μαρί Ντορβάλ

Η Μαρί Ντορβάλ υπήρξε δημοφιλής ηθοποιός του θεάτρου στην εποχή της. Το πλήρες της όνομα ήταν Marie-Thomase-Amélie Delauney και γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου του 1798, κόρη ενός ζεύγους ηθοποιών που δεν είχαν παντρευτεί ακόμη. Γεννήθηκε όταν οι γονείς της ήταν σε περιοδεία θεάτρου, στην πόλη Lorient της Βρετάνης. Ο πατέρας της εγκατέλειψε την οικογένεια όταν εκείνη ήταν πέντε χρονώ, ενώ έχασε την μητέρα της από φυματίωση όταν ακόμη ήταν πολύ μικρή.

Στα 15 της χρόνια παντρεύτηκε τον κατά πολύ μεγαλύτερό της ηθοποιό και μάνατζερ Allan Dorval, για λόγους οικονομικής ασφάλειας. Ωστόσο αυτό δεν κράτησε για πολύ καθώς εκείνος πέθανε πέντε χρόνια αργότερα, αφήνοντάς την με δύο παιδιά και κληρονομιά το όνομα που θα χρησιμοποιούσε μετέπειτα.

Η καριέρα της στο θέατρο ξεκίνησε από τα τέσσερά της χρόνια, ενώ η επιτυχία ήρθε στα 29 της όταν πρωταγωνίστησε στην παραγωγή του Victor Ducange, Trente ans, ou la vie d'un joueur.

Στα 31 της παντρεύτηκε τον Jean-Toussaint Merle, δημοσιογράφο, κριτικό θεάτρου. Οι πιο σπουδαίοι της ρόλοι ακολουθούν σε έργα των Alexandre Dumas και Count Alfred de Vigny.

Τα περισσότερα έργα που πρωταγωνίστησε ήταν ρομαντικές ιστορίες ή μελοδράματα. Η συγγραφέας George Sand, εντυπωσιάστηκε από το παίξιμό της και της έγραψε ένα γράμμα πλήρες θαυμασμού. Οι δύο γυναίκες γνωρίστηκαν από κοντά το 1833 και αυτή ήταν η αρχή μιας στενής και ρομαντικής σχέσης. Η Ντορβάλ τότε ήταν 35 και η Σαντ 29 ετών. Είτε η σχέση των δύο γυναικών ήταν σεξουαλική είτε όχι, που ως φαίνεται από μαρτυρίες της εποχής ήταν, δημιούργησε πολλές φήμες και κουτσομπολιό στον καλλιτεχνικό κόσμο των Παρισίων. Μάλιστα ο κριτικός θεάτρου, Gustave Planche, προειδοποίησε τις δύο γυναίκες για την «επικίνδυνη σχέση» που διατηρούσαν. Ο δε de Vigny είχε προειδοποιήσει την Ντορβάλ να φύγει μακριά απ’ αυτή την «καταραμένη σχέση».

Παρά όμως τα όσα λέγονταν, το άστρο της Ντορβάλ έμελλε να λάμψει ακόμη για πολλά χρόνια. Το 1834 θριαμβεύει στον ρόλο της Kitty Bell στο έργο του de Vigny, Chatterton στην Comédie Française. Στην συνέχεια αρκετοί είναι οι σπουδαίοι ρόλοι που την ακολουθούν στο Θέατρο Οντεόν. Ενδεικτικά αναφέρουμε το 1843 στο έργο του François Ponsard, Lucrèce, στο έργο του Adolphe d'Ennery, Marie-Jeanne, και στο ou la femme du peuple (1845).

Ωστόσο η υγεία της ήταν αρκετά εύθραυστη και πεθαίνει σε ηλικία 51 ετών στο Παρίσι.

*** Βιβλιογραφία

- "Dorval, Marie." The Concise Oxford Companion to the Theatre. Phyllis Hartnoll and Peter Found, eds. Oxford: Oxford University Press, 1992. 129.
- Faderman, Lillian. Surpassing the Love of Men. New York: Quill, 1998.
- Hemmings, F.W.J. "After the Last Bow: The Fate of Superannuated Actors in Nineteenth-century France." Theatre Research International 18.2 (Summer 1993): 94-103.
- Howarth, William D. "Dorval, Marie." International Dictionary of Theatre--Vol. 3: Actors, Directors, and Designers. David Pickering, ed. Chicago: St. James Press, 1996. 228-229.
- Jack, Belinda. George Sand: A Woman's Life Writ Large. London: Chatto & Windus, 1999.
- Lubin, Georges, ed. George Sand: Oeuvres autobiographiques. Vol. 2. Paris: Gallimard, 1971.
- Robinson, Christopher. Who's Who in Contemporary Gay and Lesbian History: From Antiquity to World War II. Robert Aldrich and Garry Wotherspoon, eds. New York: Routledge, 2001. 133-34.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
7 Ιανουαρίου
Φρανσίς Πουλένκ

Ο Φρανσίς Πουλέν υπήρξε ένας από τους πρώτους γάλλους συνθέτες που ήταν ανοικτά ομοφυλόφιλος. Υπήρξε δημιουργός έργων μουσικής δωματίου, χορωδιακών έργων, κονσέρτων και οπερών.

Γεννήθηκε στις 7 Ιανουαρίου του 1899 σε μία ευκατάστατη Παρισινή οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ευλαβής καθολικός, διευθυντής μιας φαρμακευτικής εταιρείας με την επωνυμία Rhône-Poulenc και η μητέρα του ήταν ταλαντούχα πιανίστρια. Ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα πιάνου από τα πέντε του χρόνια με τον διακαή πόθο, από μικρός, να γίνει διευθυντής ορχήστρας. Έχασε και τους δύο του γονείς μικρός. Συνέχισε όμως τις σπουδές του στη μουσική με ιδιαίτερη θέρμη.

Μετά τον θάνατο των γονιών του μετακόμισε στην πόλη Noizay, κοντά στο σπίτι του παππού του. Από το 1914 έως το 1917 σπουδάζει μαζί με τον ισπανό πιανίστα Ricardo Viñes, μέσω του οποίου γνώρισε αρκετούς μουσικούς ανάμεσα σ’ αυτούς και τους, Georges Auric, Erik Satie, και Manuel de Falla. Ήταν η ίδια εποχή που γνωρίζει και τους συγγραφείς Guillaume Apollinaire, André Gide, Paul Valéry, και Paul Claudel.

Το 1918, πηγαίνει στον στρατό, ενώ αρχίζει να γράφει τις πρώτες τους συνθέσεις και το 1920 γίνεται μέλος μιας ομάδας συνθετών τους "Les Six" (οι υπόλοιποι πέντε ήταν οι Darius Milhaud, Arthur Honegger, Auric, Germaine Tailleferre, και Louis Durey).

Τα έργα του που ακολουθούν είναι τα Les biches (1924), Concerto for Two Pianos (1932), Organ Concerto (1938), Litanies à la Vierge noire (1936), ενώ γράφει το πιο δημοφιλή του έργα Stabat Mater (1950) και Gloria (1959).

Ενδιάμεσα γράφει αρκετά ακόμη σπουδαία έργα, ανάμεσα σ’ αυτά και τα Trois Chansons de García Lorca (1944) και αργότερα τα Sonata for Two Pianos (1953), Les dialogues des Carméliteς (1955).

Το 1957 γνωρίζει τον σύντροφό του Louis Gautier, με τον οποίο θα μείνει μαζί έως τον ξαφνικό θάνατό του από καρδιακή προσβολή στις 30 Ιανουαρίου του 1963.

*** Βιβλιογραφία

- Buckland, Sidney, and Myriam Chimènes. Francis Poulenc: Music, Art and Literature. Aldershot, England: Ashgate Press, 1999.
- Chimènes, Myriam, and Roger Nichols. "Poulenc, Francis." New Grove Dictionary of Music and Musicians. 2nd ed. Stanley Sadie, ed. New York: Macmillan, 2001. 20:227-35.
- Hell, Henri. Francis Poulenc: Musicien français. Paris: Fayard, 1978.
- Ivry, Benjamin. Francis Poulenc. London: Phaidon, 1996.
- Machart, Renaud. Poulenc. Paris: Éditions du Seuil, 1995.

Πηγή: Glbtq.Com

Η Paola Bruni και ο Pasquale Iannone, στην πρώτη πράξη του Κονσέρτου για Δύο Πιάνα του Πουλέν

   
 
εισάγετε την κριτική σας
8 Ιανουαρίου
Ντέιβιντ Μπόουϊ

Δεκάδες διαφορετικές περσόνες και ακόμη περισσότεροι μανδύες που κάλυψαν αχνά το πραγματικό του πρόσωπο, το οποίο κανένας δεν γνώρισε ποτέ (ίσως ούτε και ο ίδιος). Η σαγηνευτική θηλυκότητα συνάντησε το «εξωγήινο» φρικιό και ο ηδυπαθής δανδής και bon viveur βρισκόταν στο ίδιο σώμα με τον σκληρό ρόκερ και τον ξέφρενο διασκεδαστή. Ο ταξιδευτής του Διαστήματος έγινε ένα με το αγόρι της flower power και το τρελαμένο τζάνκι πήρε τη θέση τού καθώς πρέπει κοσμοπολίτη. Ο νεαρός που προσπαθούσε χρόνια να μπει στη μουσική κοινότητα χωρίς επιτυχία, ο άνθρωπος που είχε ένα από τα πιο δύσκολα και αποτυχημένα ξεκινήματα με πολλά σινγκλάκια και τρεις δίσκους που κανένας δεν πρόσεξε, κατόρθωσε να γίνει το σημείο αναφοράς αλλάζοντας πρόσωπα και διαθέσεις με ρυθμό πολυβόλου, μετατρέποντας τη ζωή του και την καριέρα του σε τέχνη αλλά και καταναλωτικό προϊόν.

Πίστεψε ότι «το πιο σπουδαίο δώρο που έχει ο άνθρωπος είναι ο πειραματισμός» και δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια: χρησιμοποίησε κάθε μουσικό ιδίωμα, το «αλλοίωσε» και το τροποποίησε, αναζήτησε συνεργασίες με σπουδαίους μουσικούς και με ισχυρές περσόνες, μετέτρεψε τους ρόκερ σε drag queens, συναντήθηκε με τον Λου Ριντ και τον Μπράιαν Ινο, έκανε χώρο σε ιδανικούς αυτόχειρες και μακιγιαρισμένους τραβεστί. Και αν όλα αυτά δεν φαίνεται να έχουν σχέση με τη μουσική δημιουργία, να πούμε ότι έκανε πραγματικά σπουδαίους δίσκους και υπέροχα, μοναδικά τραγούδια.

Και αν οι ρόκερ της γενιάς του υποστήριζαν στα νιάτα τους ότι το ροκ είναι μια νεανική τρέλα και δεν μπορούσαν να φανταστούν τον εαυτό τους να κάνει το ίδιο ύστερα από πολλά χρόνια (αν και συνεχίζουν να το κάνουν φυσικά), ο ίδιος είχε άλλη άποψη: «Εχω σκοπό να καλωσορίσω τις ρυτίδες μου όταν φθάσω στα 50. Ενας μεσήλικος ρόκερ δεν έχει κανένα λόγο να αποτραβηχθεί από τη δράση. Οταν θα φθάσω σε αυτή την ηλικία, θα το αποδείξω».

Εφθασε σε αυτή την ηλικία, την ξεπέρασε και όντως μας το αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο.

Ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Τζόουνς γεννήθηκε το πρωί τής 8.1.1947 στο Μπρίξτον την ίδια ημέρα που ο Ελβις Πρίσλεϊ ετοιμαζόταν για το παιδικό πάρτι των δωδέκατων γενεθλίων του. Η μαμή που τον ξεγέννησε είπε στη μητέρα του όταν της τον παρέδιδε: «Τα μάτια του λένε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που έρχεται στη Γη».

Ο Ντέιβιντ Μπάουι θα περάσει όλη τη δεκαετία του '60 προσπαθώντας να βρει τον μουσικό του δρόμο, συμμετέχοντας σε σχολικά και νεανικά συγκροτήματα και ηχογραφώντας τραγούδια που δεν είχαν καμία επιτυχία. Η γνωριμία του με τον θεατράνθρωπο Λίντσεϊ Κεμπ θα τον φέρει σε επαφή με τον κόσμο του θεάτρου και της παντομίμας και θα πάρει μέρος σε διάφορες παραστάσεις που θα τον εφοδιάσουν με ό,τι θα χρειαζόταν λίγα χρόνια αργότερα για να λανσάρει τις πάμπολλες διαφορετικές προσωπικότητες και τις δεκάδες μεταμφιέσεις του. Η δεκαετία του '70 του ανήκει ολοκληρωτικά αφού θα κατορθώσει να αναστατώσει τη μουσική πραγματικότητα, να κυκλοφορήσει τους πιο σπουδαίους δίσκους του, να καθιερώσει μερικές από τις πιο προκλητικές περσόνες του και να δώσει στο ροκ στυλ ένα τελείως διαφορετικό νόημα και περιεχόμενο.

Ο βουδισμός, ο Νίτσε, η δήλωσή του ότι είναι ομοφυλόφιλος, ο δημόσιος ερωτικός ασπασμός του με τον Λου Ριντ , το ανδρόγυνο στυλ, τα σκανδαλιστικά εξώφυλλα των δίσκων του που απαγορεύονται στις ΗΠΑ, οι δηλώσεις του για τον Χίτλερ, το glam rock, η περσόνα τού Ziggy Stardust και όσες θα ακολουθήσουν, οι δημόσιες δηλώσεις του ότι σταματά τις εμφανίσεις, τα ναρκωτικά αλλά και δίσκοι όπως τα «The man who sold the world» (1970), «Hunky Dory» (1971), «The rise and fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars» (1972), «Aladdin Sane» (1973) και «Diamond Dogs» (1974) δίνουν ένα, μικρό μόνο, πλαίσιο της δράσης του κατά τη δεκαετία του '70. Λίγο αργότερα θα δηλώσει στους «Sunday Times» του Λονδίνου: «Εγώ και το ροκ πήραμε διαζύγιο. Μην ανησυχείτε, θα συνεχίσω να κάνω δίσκους με αγάπη και καλή διάθεση, αλλά η επίδρασή μου τελείωσε. Είμαι πολύ ευχαριστημένος. Νομίζω ότι κατόρθωσα να προκαλέσω αρκετή ταραχή και αυτό με ικανοποιεί, αν σκεφθείτε πως δεν είμαι καν πεπεισμένος ότι είμαι καλός μουσικός».

Οσα ακολούθησαν από τη δεκαετία του '80 ως τις ημέρες μας είναι τα σκαμπανεβάσματα ενός μύθου: τεράστια εμπορική επιτυχία, δίσκοι καλοί αλλά και καλλιτεχνικές αποτυχίες, συνεργασίες με εξίσου πετυχημένους μουσικούς, συμμετοχή σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, ενασχόληση με τη ζωγραφική, το θέατρο, τον σχεδιασμό ρούχων, ακόμη και σχέδια για ταπετσαρίες. Εχασε τον προσανατολισμό του, όπως άλλωστε συνέβη με πολλούς μουσικούς της γενιάς του, αλλά τον ξαναβρήκε, και συνέχισε να αλλάζει στυλ και να ισχυροποιεί τη θέση του στη μυθολογία της σόου μπίζνες. Τα τελευταία χρόνια που ένα κύμα νοσταλγίας έχει προκαλέσει έντονο ενδιαφέρον για το παρελθόν ο Ντέιβιντ Μπάουι γίνεται πάλι σημείο αναφοράς και η ανεκτίμητη προσφορά του στη διαμόρφωση της ποπ κουλτούρας επισημαίνεται με δεκάδες άρθρα και αναλύσεις προσφέροντάς του τον φωτοστέφανο του ζωντανού μύθου.

Πηγή: Εφημερίδα το Βήμα, του Μάκη Μηλάτου, 14/07/2002

Θα επιλέξουμε το πολύ αγαπημένο "The Man Who Sold The World", σε ακουστική βερσιόν, Bridge School Benefit Concert 1996.

   
 
εισάγετε την κριτική σας
9 Ιανουαρίου
Τζόαν Μπέζ

Η Τζόαν Μπαέζ υπήρξε θρύλος, τόσο ως τραγουδίστρια, όσο και για την συμβολή της ως καταλύτης στα κοινωνικά κινήματα. Τραγουδίστρια και συνθέτης με οκτώ χρυσούς δίσκους στο ενεργητικό της και έξι βραβεία Γράμμυ, η Μπαέζ υπήρξε μία ορατή φιγούρα εναντίωσης και διαμαρτυρίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, την διεθνή ειρήνη μέσα από τον ακτιβισμό της και τις πολλές δωρεάν συναυλίες που είχε δώσει.

Η ίδια ποτέ δεν έκρυψε δε ερωτική σχέση που είχε με μία άλλη γυναίκα το 1962. Σε μια συνέντευξή της μάλιστα μια δεκαετία αργότερα αυτοπροσδιορίστηκε ως αμφισεξουαλική.

Γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1941 στο Στέητεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης από Σκωτσέζα μητέρα και Αμερικανο-Ισπανό πατέρα. Σύντομα, όταν ήταν ακόμη μικρή η οικογένειά της μετακόμισε στην Καλιφόρνια, ενώ έζησε στη Βαγδάτη από το 1951 έως το 1952 βλέποντας την φτώχια που μάστιζε τον πληθυσμό και τον ανθρώπινο πόνο στους δρόμους παίρνοντας έτσι τα πρώτα της ερεθίσματα για τον μετέπειτα αγώνα της για κοινωνική δικαιοσύνη.

Οι πρώτες της εμφανίσεις ήταν σε τοπικά κέντρα διασκέδασης της Βοστόνης και της Καλιφόρνια, όπου σπούδασε. Η πρώτη της αρκετά πετυχημένη εμφάνιση ήταν το 1959 στο Newport Folk Festival. Το πρώτο της άλμπουμ ήρθε το 1960, με τίτλο Joan Baez, ενώ άρχισε παράλληλα να ασχολείται με το κίνημα κοινωνικών δικαιωμάτων και συνεργάστηκε με τον Martin Luther King, ενώ ενεργοποιήθηκε στο αντιπολεμικό κίνημα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, επισκέφτηκε το Ανόϊ για δεκατρείς ημέρες.

Επίσης, υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων: το 1978 έδωσε μια σειρά παραστάσεων για την κατάργηση του λεγόμενου άρθρου 6, σύμφωνα με το οποίο απαγορευόταν σε όλα τα ανοικτά ομοφυλόφιλα άτομα να διδάσκουν σε σχολεία της Καλιφόρνια. Είχε λάβει δε μέρος, στις διαδηλώσεις που έγιναν για την δολοφονία του Harvey Milk.

Είχε λάβει μέρος σε συναυλία υπέρ της οργάνωσης Gay and Lesbian Task Force το 1994, καθώς επίσης είχε δώσει συναυλία μαζί με τις Indigo Girls, ένα λεσβιακό μουσικό ντουέτο.

*** Βιβλιογραφία

- Baez, Joan. And A Voice To Sing With. New York: Summit Books, 1987.
- _____. Daybreak. New York: Dial Press, 1968.
- Biography from The Joan Baez Web Pages www.joanbaez.com.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
10 Ιανουαρίου
Κρέγκ Ρουσέλ

Ο Κρέγκ Ρουσέλ ήταν ένας απ’ τους πιο σπουδαίους μίμους γυναικείων ρόλων του 1970 και 1980. Γεννήθηκε στο Ίντι στο Τορόντο, στις 10 Ιανουαρίου το 1948, άρχισε να κάνει μιμήσεις στα πέντε του χρόνια για να ψυχαγωγήσει την οικογένειά του. Οι γονείς του χώρισαν στα εννιά του χρόνια. Σαν έφηβος, υπέφερε από κάτι που είχε στο δέρμα του και φορούσε μέικ-απ στο σχολείο και όπως ήταν αναμενόμενο ξεχώριζε.

Όταν ήταν έφηβος έγινε πρόεδρος στο Mae West International Fan Club και σύντομα μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να δουλέψει για τη West ως γραμματέας. Επέστρεψε στο Τορόντο για να τελειώσει το Λύκειο, αλλά σύντομα το παράτησε. Δούλεψε ως δακτυλογράφος , και από το 1969 ως το 1971, ως κομμωτής.

Το 1971 είχε υιοθετήσει το όνομα Κρέγκ Ρουσέλ και άρχισε να κάνει εμφανίσεις σε γκέι κλάμπς στο Τορόντο. Σύντομα έγινε δημοφιλής φιγούρα σε κέντρα μεταμφίεσης, φημισμένος ιδιαίτερα για τις μιμήσεις του σε πολλούς χαρακτήρες. Μεταξύ αυτών ήταν και η Μπέτυ Ντέιβις, η Κάρολ Τσάννινγκ, η Τζάνις Τζόπλιν, η Τζούντι Γκάρλαντ, η Μαρλέν Ντίτριχ, η Πέγκυ Λι και η Μάε Γουέστ.

Αξιοσημείωτες, ήταν οι φωνητικές του δυνατότητες - τριών οκτάβων - μπορούσε να μιμηθεί την Μπάρμπαρα Στρέιζαντ σε όλο το εύρος της φωνής της. Μπορούσε να «παίξει» ένα ντούετο μεταξύ της Έλα Φίτζγκεραλντ και του Λούις Άρμστρονγκ. Για φινάλε, έκανε μια «γρήγορη» μίμηση όλων των γυναικών που είχε μιμηθεί στο Hello, Dolly!

Μια άλλη μίμηση όπου ξεσήκωσε το κοινό στα τέλη του 1970 ήταν το τραγούδι της Ανίτα Βράιαντ, οπού τραγούδησε, το « The Battle Hymn Of The Republic”. Η σατιρική μίμηση του Ρούσελ κατά της αντι-γκέι εκστρατείας δείχνει ένα επίπεδο της πολιτικής επίγνωσης και δέσμευσης σ’ αυτό που κάνει.

Σαν μίμος γυναικών, ο Ρουσέλ ήταν πραγματικά αληθοφανής, αλλά επίσης εξέφρασε ένας μεγάλο μέρος της προσωπικότητάς του και της κωμικής του ευαισθησίας. Προσέγγισε κάτι μεταξύ των εξαιρετικά πνευματωδών παραστάσεων, από κωμικούς που μεταμφιέζονταν όπως ο Τσάρλς Πίρς ή ο Λύνν Κάρτερ και σε παρόμοιους μίμους όπως ο Τζίμ Μπάιλει ή ο Τζίμμυ Τζέιμς.

Ο Ρουσέλ έγινε γνωστός από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην ταινία “Outrageous!” (1977), η οποία σκηνοθετήθηκε από τον Ρίτσαρντ Μπέννερ. Η ταινία ήταν απ’ τις πρώτες βοριο-αμερικάνικες ταινίες με γκεί θεματολογία που είχε ευρεία διανομή. Σ’ αυτή την ταινία ο Ρουσέλ έπαιξε τον Ρόμπιν Τέρνερ, έναν γκέι κομμωτή που ήθελε να γίνει drag queen.

Αυτό το φιλμ είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Γκίμπσον «Making It”, μια εξιστόρηση της ζωής της συγγραφέως ως συγκάτοικος του Ρουσέλ. Ο Ρουσέλ απονεμήθηκε ως ο Καλύτερος Ηθοποιός στο Film Festival του Βερολίνου το 1978 για τη δουλειά του στην ταινία.

Μετά την επιτυχία του Ρουσέλ στο Outrageous, μπορούσε να παίξει σε μεγαλύτερα και πιο αναγνωρίσιμα κέντρα απ’ ότι πριν. Έπαιξε στο Λάς Βέγκας, στο Χόλυγουντ, το Βερολίνο, και στο Παρίσι. Ακόμα ανέλαβε μόνος του ένα. off-Broadway σόου, το « A Man and His Women” (1977).

Μα στην κορυφή της επιτυχίας του, ο Ρουσέλ δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει στις «υποχρεώσεις» που επήλθαν από τη δόξα. Η σταδιακή κόπωσή του και τα ψυχολογικά του προβλήματα επηρέασαν απίστευτα τις παραστάσεις του και η καριέρα του είχε αναπόφευκτα κάμψη.

Το 1986, ο Ρουσέλ επέστρεψε στο Τορόντο για να γυρίσει την συνέχεια τρόπω τινά του Outrageous. Ο τίτλος αυτης, «Too Outrageous!” επίσης σκηνοθετημένη από τον Μπέννερ.

Παρ’ όλο που δεν έκρυψε ποτέ την ομοφυλοφιλία του, ο Ρουσέλ παντρεύτηκε τη Λόρι Τζέκινς, μια απ’ τις γυναίκες φαν του, το 1982.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Ρουσέλ διαγνώστηκε οροθετικός. Πέθανε στις 30 Οκτώβρη, το 1990.

Βιβλιογραφία

- Senelick, Laurence. The Changing Room: Sex, Drag and Theatre. New York: Routledge, 2000.
- Slide, Anthony. Great Pretenders: A History of Female and Male Impersonation in the Performing Arts. Lombard, Ill.: Wallace-Homestead, 1986.
- Street, David. Craig Russell and His Ladies. Toronto: Gage Publishing, 1979.

Πηγή: Glbtq.Com
   
 
εισάγετε την κριτική σας
 
 
 
ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ - COLOURFUL PLANET: Ε. Αντωνιάδου 6, Πεδίον Άρεως ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10434 - Τηλ. 210 8826600, 8826605 Fax 210 8826898
Πίσω Πάνω

powered by Marinet
copyright © 2004
Marinet Web design and development